Jef%20Sobociski%201905-2003Urodził się 19 marca 1905 r. w Kramkówce Dużej na terenie gm. Goniądz w rolniczej rodzinie jako drugi z trzech synów Franciszka i Konstancji z Pełszyńskich. W latach 1914-1916 uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości, a następnie od 1917 r. do Gimnazjum w Goniądzu.
W 1924 r. był słuchaczem kursów maturalnych Czackiego w Wilnie, skąd po roku przeniósł się do Gimnazjum im. Piotra Skargi w Łomży, w którym to w 1927 r. zdał maturę. W tym samym roku wstąpił na wydział weterynaryjny Uniwersytetu Warszawskiego, który ukończył w 1932 r.
W okresie 12 sierpnia 1932 - 6 maja 1933 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, którą ukończył z wynikiem bardzo dobrym w stopniu tytularnego plutonowego podchorążego. W maju 1933 r. został przeniesiony do 9 psk w Grajewie na praktykę. Po jej ukończeniu 18 września tego samego roku został awansowany do stopnia tytularnego wachmistrza podchorążego, a dzień później przeniesiony do rezerwy. Obowiązkowe ćwiczenia rezerwy odbywał m.in. w macierzystym 9 psk (czerwiec-lipiec 1934), 10 pułku ułanów (lipiec 1935), Wojskowej Pracowni Weterynaryjnej (lipiec 1936) i 13 pułku ułanów (czerwiec-lipiec 1936). Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy weterynarii ze starsz. od 1 stycznia 1935 r.
W cywilu pracował w wyuczonym zawodzie lekarza weterynarii, od października 1933 r. jako miejski lekarz weterynarii w Orli, później od stycznia 1934 r. na analogicznym stanowisku w Goniądzu. W sierpniu 1934 r. mianowany został rejonowym lekarzem weterynarii w Szczuczynie, gdzie pracował do czasu mobilizacji w końcu sierpnia 1939 r.
W kampanii wrześniowej 1939 r. wziął udział w stopniu podporucznika na stanowisku lekarza weterynarii 9 psk. Przeszedł cały szlak bojowy pułku, zakończony walkami pod Kockiem. W ostatniej bitwie kampanii wrześniowej ze swoim ugrupowaniem wszedł w skład sformowanego wówczas pułku „Bohdan”. Po zakończeniu walk przebywał w niewoli niemieckiej w oflagu IIB Arnswalde (październik 1939 – marzec 1942).
Po wyjściu z niewoli powrócił do Szczuczyna, gdzie do grudnia 1946 r. prowadził praktykę.  Następnie był zatrudniony na stanowisku powiatowego lekarza weterynarii  w Kętrzynie (do grudnia 1958) i Węgorzewie (do sierpnia 1960). Od 15 sierpnia 1960 r. był kierownikiem Państwowego Zakładu Leczniczego dla Zwierząt w Rawiczu. W międzyczasie w sierpniu 1950 r. w stopniu ppor. został przeniesiony do rezerwy, zaś 1 stycznia 1966 r. zwolniony z powszechnego obowiązku wojskowego. W 1949 r. był notowany przez WUBP jako podejrzany o sabotaż i wrogi stosunek do obecnego ustroju.
Zmarł 5 września 2003 roku.
Wyszukał Arkadiusz Studniarek
 
http://e-grajewo.pl/wiadomosc,Dzieje_PIW_w_Grajewie,17718.html
 

 

Opublikowano:

Wydrukuj